بهگزارش خبرنگار میراث آریا، رسول فروغی امروز چهارشنبه ۲۱ مرداد، اظهار کرد: چموشدوزی، یکی از جلوههای برجسته صنایعدستی و دانش بومی ماسوله است که در پیوندی عمیق با شیوه زیست، اقلیم کوهستانی، معیشت محلی و هویت تاریخی این شهر تاریخی شکل گرفته است.
مدیر پایگاه میراثفرهنگی ماسوله ابراز کرد: چموش، پاپوشی چرمی، دستدوز و سازگار با شرایط اقلیمی مناطق کوهستانی و پرباران است که در گذشته جایگاهی ویژه در زندگی روزمره مردم ماسوله و نواحی پیرامونی داشت. این هنر، علاوه بر کارکرد کاربردی، حامل لایههای ارزشمندی از مهارتهای سنتی، ذوق هنری، تجربه زیسته و حافظه فرهنگی مردمان این سرزمین است.
او با بیان اینکه استمرار هنرهای سنتی وابسته به انتقال سینهبهسینه دانش و مهارت میان نسلهاست، افزود: هنر چموشدوزی ماسوله سالها با نام و مهارت استادان پیشکسوت این حوزه، بهویژه استاد مرحوم میرزا، شناخته میشد؛ هنرمندی که دانش و تجربه او بخشی از سرمایه ناملموس صنایعدستی منطقه به شمار میآید.
فروغی ادامه داد: امروز، با تلاش و همراهی پایگاه ملی ماسوله و در ادامه مسیر این استاد نامآشنا، مجید فرنیا، نوه مرحوم استاد میرزا، بار دیگر به احیا و بازآفرینی هنر چموشدوزی در ماسوله پرداخته است؛ اقدامی که میتواند زمینهساز بازگشت این هنر اصیل به چرخه تولید، آموزش و عرضه صنایعدستی باشد.
مدیر پایگاه میراثفرهنگی ماسوله تأکید کرد: احیای چموشدوزی صرفاً بازتولید یک محصول سنتی نیست، بلکه اقدامی فرهنگی برای پاسداشت هویت بومی، تقویت اقتصاد تجربه در مقصد گردشگری ماسوله، ایجاد فرصتهای اشتغال مبتنی بر ظرفیتهای محلی و معرفی شایسته میراث ناملموس گیلان به گردشگران داخلی و خارجی محسوب میشود.
فروغی همچنین تصریح کرد: ماسوله بهعنوان یک منظر فرهنگی کمنظیر، تنها در معماری پلکانی و بافت تاریخی خود خلاصه نمیشود؛ بلکه هنرها، آیینها، مهارتها، پوشاک، خوراک و شیوههای زیست بومی آن نیز بخش جداییناپذیر از ارزشهای فرهنگی این شهر تاریخی هستند. از اینرو، حمایت از هنرمندان محلی و فراهمسازی زمینه انتقال مهارت چموشدوزی به نسل جوان، ضرورتی راهبردی در مسیر حفاظت از میراثفرهنگی ماسوله است.
مدیر پایگاه میراثفرهنگی ماسوله و رئیس اداره میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی فومن خاطرنشان کرد: پایگاه ملی ماسوله با رویکردی علمی و جامعهمحور، از برنامههای احیا، مستندسازی، آموزش و معرفی هنرهای سنتی منطقه حمایت میکند تا این میراث ارزشمند، به ظرفیتی پویا برای توسعه فرهنگی و اشتغال پایدار تبدیل شود.
انتهای پیام/
